جاده ای در کویر

در نظر آنانی که بهره ای از اندیشه، نکته ای از حکمت و جرعه از احساس های شگرف انسانی به ارث برده اند شاید رازآمیز بودن خلقت نمود بیشتری داشته باشد آفرینش انسان- نه تولید مثل که کار ماشین جوجه کشی است، بودن انسانی با همه آن شگفتی های عظیم در ساختمان فیزیکی و روانی، و هجرت انسان شاید شگفت انگیز ترین مجهولات در کنار سولات بی جواب درباره هستی و پیدایش آن و سرانجام و پایان آن باشد. در نظر این گروه  که افق را نه بهر یک اتفاق زیبا بل از منظر یک علامت می نگرند و یا در پاییز چنان می نگرند که در شعله های رقصان افسونگر آتشی در دل شب تاریک سرد در غاری تنها همراه با زوزه گرگ تنها در آن سوی قله که به ناکجاآباد می نگرد و یا با غرق شدن در سفره مروارید درخشان آسمان شب کویری به اندیشه ژرف فرو رفته و هوای دیاری آشنا را دل کویر برای خویش زنده می سازد را چگونه می توان بر رخ کاغذ به تصویر کشاند، گاه برای رساندن معانی شگرف باید خاموش گشت و سکوت اختیار کرد – 25سال معانی عظیم زندگی علی مگر با غیر از سکوت قابل گفتن بود، کدام کلمه و جمله و قلم وکتاب را یارای توصیف آن منبع عظیم خدایی است که باید بر جان وحی شود، آن را باید با قلم ارادت بر صفحه پاک ضمیر باطن نوشت و از مرجع فطرت تفسیر خواست که چرا نخلستان باید مخاطب قرار گیرد و چاه محرم- و گاه باید خود کلمه گشت و جمله که پروردگار عالم بر قلم سوگند می خورد و انسان را شاگرد خویش می نامد و گاهی باید نوشتن را زندگی کنی.

 این موجود شگفت آور که انسان نام دارد چه مصیبت ها که ندارد و چه درد ها و غمهای حقیر و زبون بر او مستولی نشده، و چه آرزوهای خرد و حقیر و پست او را چو پیله در چنبره خویش فرو نبرده و همچو زاغ لجن خوارش نکرده و چه سرنوشت نکبت باری را برای او به ارمغان نیاورده، و چه فرهنگ پست و کوتهی که  -عرف است و همه بدین منوال می روند و همرنگ جماعت شدن که شیوه توجیه گران خواب زده است- دین او نشده است و چه دغدغه های اساسی برای تعمیر ساختمان و تعویض ماشین و پوز دادن و مهمانی دادن و غفلت گزیدن که ندارد. پول و پررویی و شکم چرانی و شکم بارگی قبله حاجت او و کلاه برداری که شگفت ترین ترفند کلاه گذاری است هنر او و ظاهر سازی و چاپلوسی مذهب او. برای ذره ای برخورداری بیشتر حاضر به قربانی همه زیبایی ها، هنرها، احساسات خدایی است که به ودیعه به او سپرده شده است و واقعا جای تعجب دارد اگر نگریستن در این گروه به اندازه نگریستن در گروه اول تعجب انگیز نباشد، منتهی در گروه اول حسرت دیدارشان را داری و در این گروه غصه دیدارشان.

زندگی بی دوست جان فرسودن است

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

باری  این قصه سر دراز دارد و پایانی بر آن متصور نیست و که می داند که افلاکیان ملکوتی سبک خیال تا کی باید با معیاری های خاک نشینان خاک بین خاک فهم خاک الود خاک دوست تفسیر شوند

 شاید روزی یا شبی و یا در لحظه ای، آنی با جرقه ای، انفجاری یه راز از آن اسرار نگفته بر ملا شود و چه کسی آن هنگام سرمست و سبک بال آهنگ پرواز خواهد کرد             

آشنا بود و تنها چو ماه

 چشمانش لبریز از اشک و آه

جز غم و غربت  نبود او را کسی همراه

آشنا بود و بی ریا ، نشانی ها ز او پیدا

در کوچه سار شبها

امیدی بود در دل کودکی تنها

آشنا بود آشنا

آشنا زهمه جدا بود

جدا زخدا نبود آن آشنا

آن آشنا زین آشنا نشانی ها داشت

نشان زبهر این آشنا جز آن آشنا نداشت

دوست

           هنر

                      فلسفه

در این لحظات تنهایی، در این عصر بی خبری و در این زندگی بی دردی، جز تو ای خوب مهربان من کسی جوابگوی نیاز و احساس من نیست. در لحظاتی که دلم می خواهد در کنارت همه عقده ها و دردهای خویش را با چشمان نمناک و مشتاق نجوا کنم. آن هنگام که همچو طفل گریز پایی که مادر مهربان خویش را در کوچه پس کوچه های شهر گم کرده و آرام و بی صدا در خلوت تنهایی خویش در زیر باران بی کسی به شوق رسیدن به مادر خویش می گرید – و دل هر رهگذری از دیدن این همه شوق به تشویش می افتد- ترا می جویم تنها امید من، بودن تو در همین نزدیکی هاست که مرا می نگری و احساسم، اندیشه ام ، نیازم و همه وجودم ترا آرام و بی ادعا می جوید.

ای خدا:

ما بندگان تو دیری است که بردگی غیر ترا پذیرفتیم و از افتخار بندگی تو بدر آمدیم، شهوت ها، شهرت ها- که گم شدن در دیگری است- و لذت طلبی های پوچ  مادی و اطاعت کورکورانه آرزوها و ههوسهای بی حاصل ما را از تو دور ساخته و به پرتگاه نیستی و هلاک کشانده است. لبخند رضایت شیطان در حال شکفتن است و می دانم هرگز تو مسرت شیطان را بر مصیبت ما ترجیع نمی دهی هر چند ما خویش جشن شادی او را تدراک ببینیم

ای خدای بزرگ:

ای نگهبان ابراهیم در آتش، ای فریاد رس یونس در سیاهی ظلمات و ای اجابت کننده دعوت زکریا، ای نگهبان هستی ، بر ما مپسند خواری و ذلت بی تو بودن را، بر ما مپسند ماندن و پوسیدن در خاک را،  بر ما بسیار سخت خواهد نبودن با تو و بودن با غیر تو.

ای خدا:

ما هر چند در خاک گرفتار شذیم اما اندیشه افلاک از ذهن ما بیرون نرفته، ما هنوز عالم پاک را افسانه نمی دانیم و هنوز پرواز را آرزو داریم و هنوز از ماندن خویش خوشنود نیستیم

ای مهربان:

می دانم زندگی بی تو مرگ سیاه، و خوشبختی بی تو بدبختی آزار دهنده و سعادت بی تو شقاوت ننگین و علم بی تو جهل مرکب و لذت بی تو الم دردناک و شادی بی تو غم کشنده و بهشت بی تو جهنم سوزان و حرکت بی تو سکون مطلق است

ای خدای توانا:

ای خدای رعد و باران، شورهزار وجود ما احتیاج به باران سیل آسای رحمت تو دارد، ابرهای هدایت خویش را بر صفحه تاریک و ظلمانی دل ما روانه کن و تندر بشارت خویش بر فضای یاس آلود ما زن و باران حیات بخش خویش بر خاک مرده نا فرو ریز تا جوانه های شوق در وجود ما رشد کند و غنچه های دوستی تو بندگان تو شکوفه زند و آنگاه پروانه های زیبای خویش بسوی باغ تازه  شکفته فرست

خدایا:

می دانم هر چه بیشتر اوج بگیریم همچو عقاب که با بالاتر رفتن کوچکتر می شود در دیدگاه آنان که با پرواز بیگانه هستند کوچکتر می شویم، پس ای خدا ما را از بزرگ بودن در چشم آن بیگانان دور بدار